Ayperi ve Uğur

Bizim için, güzelden öte istediğimiz gibi,  değişik bir düğün oldu. Davetlilerden gelen güzel tepkiler de hoşumuza gitti tabii. “Yılın düğünü” 10 Şubat 2010 öğle saatlerinde Hülya’nın Mersin’den  gelmesiyle başladı. Düğün öncesi hazırlanmamızı  kare kare fotoğraflayan Hülya’ya çok teşekkürler.

Makyajımı yapması için ablamın yanına gittim.

Sonra ben gelinliğimi Uğur da “damatlığı”nı giyip Çukurova Üniversitesi kampusune gittik. Oranın manzarası güzeldir. Uğur ile beraber açık alanda onlarca kare çekildik.

Havanın kararması ile çekimi bitirmek zorunda kaldık ve giysileri çıkarıp otelin kuaförüne gittik. Gelin olduğumu söylemeden su dalgası fonu çektirdim. Gelin olduğunuzu söylemeyince 15 tl ile kurtuluyorsunuz. Uğur zaten kendi tıraşını kendi oldu. (Beleşçi )Hülya bu arada fotoğraf çekmeye devam ediyor tabi.

Kuaförden sonra odaya çıktım ben. Uğur hazırlıkları tamamlamaya çalışıyordu bu arada.

Uğur da odaya gelince önce giriş dansımızı nasıl yapacağımızı denedik ve gelinlik damatlık ve ayakkabıları da giyince hazırlığımız tamamlandı.

Yeşim ve Sevgi biraz geç geldiler otele. Odada hazırlandılar hızlıca.

Bize de salondan hadi gelin çağrılarıyla salona çıkmaya yöneldik.

Giriş müziği çalmaya başlayınca Uğur ile, sanırım 10-15’e kadar saydık ve çok fazla heyecanla içeri girdik. Siz zıplayarak diyebilirsiniz doğal olarak ama yavaş koşarak girmekti amacımız. Olmadı biliyoruz. Neyse olsun o kadar da canım. Bu girişi de prova yapmalıymışız aslında.

Nikâh memuru bekliyordu bizi o arada, şahitler yoktu ama memurunda beklemeye niyeti yoktu. Biz de salondan 2 kişiye şahitlik yapması için rica ettik. Ve imzalar atıldı, evlilik cüzdanını kaptık.

Canlı müzik eşliğinde dans edildi. Müziğin çok yüksek olmaması nedeni ile kimsenin başı ağırmadı. İsteyen dans etti, isteyen içkilerini içip muhabbet etti, isteyen manzaranın keyfini çıkardı. Bir düğüne benzemedi zaten günlük bir parti havasında geçti.

Kare bulmaca pastamızı da kestik, keşke pasta ile o dandik köpüklü şarap yerine bira bardaklarını tokuştursaydık

Zaten bütün müzikler Uğur’un seçimiydi (hatırlatalım!). Düğün biterken çiçeğimi atma kısmına geldik papatyalarımı da çok sevmiştim aslında ama ne yapalım alacak kişiye şans getirecekse ayrılırım. Bekâr kızlarımızı toplayıp üçe kadar saydım ve attım ve çiçek Sevgi’nin oldu. Sevgiiiii; bana baaaak çiçeğimi saklıyorsun değil mi?

Vedalaşmalar tebrikler derken düğün bitti.

İrem’i hiç yazmadım çünkü hep yanımdaydı ayrılırken üzgün gözlerle bize geleceksin dimi gel tamam mı dedi durdu.

Yılın düğünü de böylelikle bitti. Yılın düğünü deyip duruyorum ama aslında bunu biz demiyoruz, Seyhan Oteli tarafından yılın düğünü seçilmiş. Tabi bizim için zaten yılın değil asrın düğünü bu. Ne de olsa bizim düğünümüz!

10-02-2010 20.00 Adana Seyhan Oteli Toros Balo Salonu diye de ayrıntılı yazalım. Bu tören tarihi , bu hafta içerisinde kesinleşecek. İlgililere duyurulur:)

Düğün töreni ve ev ile ilgili hazırlıklar sürüyor. Uğur’un çok çok fazla yardımı ve desteği sayesinde hazırlıklarımız düzgün gidiyor.  Hâlâ eksiklerimiz var mesela davetiyemiz belli değil. Bir tane taslağımız vardı ondan vazgeçtik. Yeni bir taslak hazırladık. Onu düzenleyecek Uğur. Uğur’un ve benim giyineceğimiz kıyafetler hazır değil. Avrupa moda evi ile anlaştık Adana’da. Gelinlik için bir model verdik şubatta hazır olacak. Uğur ile bir ara çıkıp ona da birşeyler almalıyız. Başka ne eksiğimiz var… ev eşyalarımız tabi, onlarda zamanla tamamlanacak.

Başka başka, akıma birşey gelmiyor…

Mustafa Kemal Paşa, Erzurum’da arkadaşlarına ”İstanbul, bir Amerikan mandasıdır tutturmuş gidiyor. Bu olmayacaktır. Türkiye istiklal bütünlüğüne sahip olacaktır. Hayır paşalar hayır, hayır beyefendiler… Manda yok, ya istiklal ya ölüm var” diyordu. devamını oku…

Hocam mavi yolculuğa çıktı, ben 1 hafta muayenehanede tekim. Telefonları saymazsak sakin geçiyor zaman. Neyse ki pc’de filmler var onları izleyerek zaman geçiriyorum. Bazen uzanıyorum… ve öğlen yemeğimi hazırlamakla geçiyor. Dışarıdan hazır getirteceğime, evden malzemeleri getiriyorum ve burada kendim yapıyorum. devamını oku…

Aslında ablamın doğumunu daha erken bekliyorduk, ama son anda bir telefonla “Ayperi ben doğuma giriyorum” diyerek doğuma alındı. Söyleme şekli de güzel, “ben tatile gidiyorum” der gibi rahattı. Ama benim “nerede olacak, nasıl olacak, kim var yanında” diye heyecanlı sorularıma sakince yanıt verdi. devamını oku…

Ayperi, İrem ile yaşadığı 5 yıllık halalık deneyiminden sonra artık şimdi aynı zamanda “teyze” de oluyor. Ali Çınay şu saatlerde Adana’da doğmak üzere…Umarım mutlu bir hayatın olur Ali Çınay…

Uğur’la beraber 1 yıl oldu. Tanışmamızı sağlayan yeşim geçen sene dün akşam beni arayıp birisiyle tanıştım aynı senin gibi (çatlak) düşünceleriniz aynı tanışın dedi. İlginçtir ben de kız mı erkek mi diye sordum. devamını oku…

Sizler bana gülüyorsunuz, herkesten farklıyım diye. Ama asıl ben size gülüyorum, çünkü siz hepiniz aynısınız.

Amerika’da bir çocuğun tişörtünün üzerinde okumuştum. (İngilizceydi tabi) Aptallık en büyük günahtır‘dan sonraki en beğendiğim sözdür.

Her türlü sahte belge ile Cumhuriyeti yıkmaya çalışan bu “şey” için “bitirme planları” yapılmaması, yapılmasından daha kötüdür. Plan yapılmıyor olması beni daha çok düşündürür. Halkının %47′si belgeli aptal olan bir ülkede bundan daha farklı bir “belge”de beklenmemeli.